Archives for schamen

Mentos, the real refreshment

mentos

mentos

Vandaag is de warmste dag van het jaar.

En laten wij nu net een zwembad in de tuin hebben. Nog van voor de crisis.
Niets is lekkerder dan vlak voor het slapen gaan een verfrissende duik te nemen. 
Niemand die ons ziet, gewoon in je onderbroek het water in duiken.

Heerlijk afgekoeld klim ik het bad uit en besef opeens dat mijn auto zo fout geparkeerd staat, dat mijn man straks zijn wagen niet kwijt kan. 

 

Te lui om mijn kleren terug aan te trekken, wikkel ik me in een groot Mentos strandlaken en steek mijn hoofd om de voordeur. De kust lijkt veilig. Op blote voeten sprint ik snel naar mijn autootje en glip achter het stuur, rijd een stukje naar achteren en dan schuin opzij naar voren.

Als ik uit wil stappen kijk ik voor de zekerheid even in mijn achteruitkijkspiegeltje en zie tot mijn grote schrik de zoon van mijn vriendin aan komen lopen. Hij is net een dag terug van een jaar Boston University en komt enthousiast de oprit opgelopen. Blonde haren, brede lach op zijn gezicht. “A very good looking boy” dus.

O MY GOD.

Ik voel mijn natte haren druppen van het chloorwater en overzie mijn hachelijke situatie.

Met het strandlaken strak rond mijn lijf gewikkeld, lijk ik in die zwarte badhanddoek  met groot Mentos-opschrift, op een grote rol dropmint. De verkoeling heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een onbehaaglijke hittegolf.

Er zit niks anders op dan uitstappen…

“Hoi Anthonie, niet schrikken, ik heb net gezwommen en moest de auto nog even goed zetten” zeg ik terwijl ik zo elegant mogelijk probeer uit te stappen.

“Hey Ellis, alles goed?

Deze stoere gast die ik al ken van zijn elfde en die nu ruim een kop groter is dan ik, komt lachend op me af en geeft een zoen, hij schaamt zich nog erger dan ik vrees ik, maar laat niks merken.
Ik verontschuldig me nog een keertje en we spreken af snel bij te praten als ik fatsoenlijk gekleed ben.

“Je hebt me niet gezien hè?” vraag ik op samenzweerderige toon” Hij lacht en draait om. Altijd al een lief jong geweest, en zo beleefd!

Heb ik toch maar mooi even mazzel dat ze in Amerika nergens meer van opkijken en dat hij zich dus deze eigenschap kennelijk al eigen heeft gemaakt.

Voortaan badjas klaarleggen als ik nog eens ga skinny dippen. Of gewoon altijd netjes de auto op zijn plekje zetten… Of de komende week niet meer buiten komen, of nu maar snel gaan slapen en morgen hopen dat dit slechts een droom was.  

Nee, de slogan “Mentos, the real refreshment” heeft voor mij nu toch wel een andere betekenis gekregen.

 

Horen, zien en zwijgen: Hold up and Shut up

 

hold up

In mijn vorig leven was ik directiesecretaresse in een ziekenhuis, hier kan ik wel een boek over schrijven…

Het was woensdagmiddag, bezoekuur. Ik vergeet het nooit meer…

Zo liep ik op een dag in een keurig blauw rokje en een wit bloesje met blauwe stippen door de ontvangsthal naar het kopieerhok. Daar stond Gideon, onze personeelsfunctionaris. Gideon was een guitige kerel, rossig haar, brede schouders en grijze pretoogjes. Hij was niet direct “een stuk”, maar hij had toch een enorme aantrekkingskracht op het vrouwelijk personeel. Als personeelsfunctionaris in een organisatie waar zeker 70 procent van de medewerkers vrouw is, had hij dus veel sjans.  Hij schrok duidelijk toen ik binnenkwam en hem erop betrapte dat hij trouwjurken aan het kopiëren was.

‘Trouwplannen Gideon?’ vroeg ik lachend. ‘Ik dacht dat jij vrijgezel was.’

Hij bekende dat hij al jaren een relatie had maar dit geheim hield omdat hij zo genoot van het flirten. Ik pestte hem een beetje en zei dat ik mijn best zou doen maar niets kon beloven.

Mijn kopieerwerk was klaar en ik liep met 90 vergadersets in mijn armen, terug door de centrale hal naar mijn kantoor.

Het was woensdag en bezoekuur. Ik vergeet het nooit meer.

Onder mijn keurige blauwe rokje had ik hele dunne witte kousen aan. Van die hold-up kousen met een prachtig kanten boord en een rubberen randje om ze op te houden halverwege mijn bovenbenen.

 

Tientallen bezoekers stonden te wachten voor de drie liften in de hal. Nog meer bezoekers kwamen door de draaideuren de gang binnen gelopen.

En precies te midden van al die bezoekers gebeurde het.

Eerst de ene…. en toen de andere kous. Ze vielen fladderend, als een blaadje uit de boom, naar beneden. Golfden als een wolkje over mijn blauwe pumps.

Gideon liep achter me en zag het gebeuren.

Ik stond als bevroren midden in de hal, beide handen vol met de papierstapel. Ik durfde geen stap te verzetten uit angst te struikelen over mijn kousen.

 

Hijgend klonk in mijn oor ‘Zal ik je redden prinses? Dan moet je zwijgen over wat jij gezien hebt, en zal ik zwijgen over wat ik gezien heb’.

Ik kon niet anders dan knikken en opeens gleden zijn vingers langs de binnenkant van mijn benen, mijn kousen mee omhoog trekkend. Ze bleven net iets langer talmen dan noodzakelijk.

Met een rood hoofd mompelde ik ‘dank je wel’, en liep zo recht mogelijk naast Gideon terug naar mijn kantoor.

Geen moment heb ik om me heen gekeken of de bezoekers iets in de gaten hadden. Als dat zo was dan hadden ze in ieder geval iets leuks te melden tijdens het bezoekuur aan hun geliefde patiënten.

 

Nooit meer heb ik zulke kousen gedragen en Gideon? Die is nooit getrouwd…

 

©Elles Jansen, 7 december 2012