Donkere wolken zwart als de nacht
verduisteren
mijn hoofd
Weigerend lichaam
telkens weer
een andere storm
trotserend
Huilend
als een weerwolf
doorklieft
mijn kreet
het eindeloze
donkere dal
IJselijk kil
de lucht bevriest
mijn geest
ontsnapt
uit de klauwen
van de duisternis
Hunkerend
naar het licht
van
warme zonnestralen
Opeens verschijnt
uit het niets
een langgekoesterde
droom
Of lijd ik
aan gezichtsbedrog
zie ik slechts
luchtspiegelingen
in de dorre woestijn
een nirwana
Gedragen
door
een ontembaar vuur
drijf ik
als een luchtballon
op weg
naar een nieuwe horizon
Wederom ontroerend gevoelig. Geweldig
heel knap ik kreeg er kippevel van
Barst van t talent die zus van mij
Prachtig Ellis! Maar wat een verdriet, frustratie en tegelijkertijd vechtlust spreekt hier uit. Never give up Ellis! Dikke knuffel, Anja