Archives for EJansen

De maat is VOL – deel 3 – All Inclusive

 

Na de opdracht van mijn voedselcoach Lieve om tijdens de all-inclusive vakantie geen grammetje aan te komen, ging ik wat vakantiekleding inslaan. Vorig jaar had ik namelijk bijna niks gekocht omdat ik dacht “stel dat ik afval, dan is alles te groot.”

 

 

Natuurlijk was er sinds vorig jaar zomer geen enkel kledingstuk te groot, erger nog mijn twee korte broeken konden amper dicht. En mijn badpak lubberde, omdat het over de datum was na tien jaar.

Samen met manlief ging ik op pad om een nieuwe tankini te kopen. Je weet wel, zo’n tweedelig badpak met een bovenstukje tot op je bikinibroek omdat een sexy bikini al jaren uit den boze is. De rekken met badkleding gingen van overvol (maatje 38) naar een stuk of 6 hangertjes bij maat 50/54.

Waarom zijn grote maten altijd oma-prints? Alsof je te dikke lijf dus ‘verbloemd’ moet worden. En dan het liefst in opzichtige, felle bloemen die zelfs in geen enkele subtropische tuin te vinden zijn. Mismoedig koos ik de minst erge uit het schaarse aanbod, een exemplaar waar alles goed in paste, want niks is zo erg als na een duik in het water, opeens twee bovendrijvende meloenen tegen te komen. Mijn liefste piepte met goedkeurende blik het pashokje binnen waarbij hij een complimentje maakte. Geloof me, in een jute zak vindt hij me nog sexy! Gelukkig maar. Ik was klaar voor vertrek.

Onze bestemming was een all-inclusive resort, gelegen aan een prachtig koraalrif. Snorkelend in mijn nieuwe paars-blauwe-aqua tankini viel ik niet eens zo op tussen de tropische vissen en het kleurige koraal. Ik voelde ik me een als een vis in het water… Tot ik terug bij ons ligbedje kwam.

“Hoi schat, ik heb een proefduik voor jou en Max geregeld”, zei mijn man met een exotisch uitziende, goed geproportioneerde duikinstructeur naast hem. “Leuk “, antwoordde ik enthousiast, terwijl de radars in mijn hoofd op tilt sloegen. Help, pas ik wel in zo’n wetsuite en duikvest? “Do you have my size for the equipment, because I’m a bit of a whale?”, vroeg ik gekscherend maar toch met enige ongerustheid.
Met een kikvorstende blik gleden de bruine ogen van Aladin (echt ik verzin dit niet) over mijn volslanke lijf. “Yes, in our other dive-school, there we have many German divers”, zei hij. Welja, het moest niet gekker worden. Nu werd ik ook al met een dikke Mof vergeleken.

Om 15.00 uur meldden we ons bij de duikschool. De man die onze equipment moest aanleveren begon met de maat van de flippers. Met schoenmaat 41 mag ik niet klagen. Het snorkelmasker volgde en toen kwam het debat met de duikinstructeur over het gewicht aan lood dat in het duikvest moest worden gestopt, vier blokjes in elke zak. En eindelijk, als laatste volgde mijn wet suite. Enigszins opgelucht zag ik dat het korte mouwen en pijpen had. Dat zou een hoop gewurm schelen. Ik dook het pashokje in en gleed moeiteloos in het pak. Het zat echt als gegoten. Ik had min of meer het Hema-tent effect verwacht. Voor intimi is deze term al ingeburgerd, maar ik zal het even aan de nieuwe lezers uitleggen: Mijn ‘Hema-tent’ is een corrigerende onderbroek die ik onder een jurk draag en waar ik zeker vijf minuten voor nodig hem om me in te wurgen. Het trekt alle vrouwelijke rollen samen tot een geheel. Want ook al heb je een maatje meer, dat betekent niet dat je in te strakke kleren met zichtbare vetrollen moet rondlopen. Enfin, dat even tussendoor.

Er was geen spiegel in het pashokje maar de goedkeurende blik van onze jongste zoon, zei wat ik wilde weten en zijn woorden maakten het compleet “Mam, het staat je goed. Het kleedt beter af dan je badpakgeval”. Ik had deze bevestiging nodig want de eerste proefduik was in het zwembad van het hotel, vlak bij de poolbar rond tea-time! En plein publiek gingen wij in vol ornaat te water.

Dit was voor mij natuurlijk direct een extra stimulans om tijdens de hele vakantie matig te zijn met het toetjes buffet. Met als eindresultaat dat ik bij thuiskomst niets was aangekomen. En vier dagen later op zaterdag 15 april, de mooie opsteker in mijn zak kan steken dat ik een hele kilo onder de grens van 120 ben gedoken.

En toen kwam Sven ’s avonds thuis, met twee grote paashazen van chocolade…..

Wordt vervolgt….

De maat is VOL – deel 2 – Minderen

Het is alweer een maand geleden dat ik hier met de billen bloot ging. Figuurlijk dan natuurlijk. Want het draait uiteraard om mijn figuur. Het gaat niet om mijn billen, die gaan er nog mee door, vind ik zelf.

 

 

Ik zie ze nooit als ik in de spiegel kijk, dat scheelt. Nee even serieus nu. Mijn gewicht dus, iets boven de toegestane snelheid op de wegen rond de randstad. Of mag je daar 100 in plaats van 120? Anyway.

In mijn vorige blog schreef ik over mijn eerste bezoek aan de diëtiste. Dat was op 15 maart 2017. Vol goede moed stapte ik buiten. Ik had geen streng dieet meegekregen maar ze had een boekje opengedaan over mijn eetgewoonten. In dat boekje stonden plaatjes over de grote van de porties die je van iets eet. Bovenste rij was voor de anorexia gevallen, de middelste rij was normaal. De onderste rij… nou, bij puree draaide ik nog even de bladzijde om… daar stonden de groenten. Beschaamd wees ik het laatste vakje aan in de onderste rij. Ook bij biefstuk zat ik in de onderste rij. Het was overduidelijk. “Elles, je moet de porties halveren.”

Twee weken later kreeg ik uitleg over vetten en suikers en kreeg ik een eet-advies en een richtlijn voor aantal calorieën. Dat viel voor mijn lengte en gewicht voorlopig best mee. Langzaam zou mijn lichaam gaan wennen aan kleinere porties en gezondere tussendoortjes. Ik mocht best éénmaal per week een smoske van de broodjeszaak uit Essen. Maar dan geen half stokbrood, maar een pistoleke. Het beleg was gelukkig goed: gegrilde kip met augurk en een heel klein beetje cocktailsaus. Dat kon zo blijven. Ik nam geen uitgeperste sinaasappelsap meer mee (1 glas is drie of vier porties fruit!) maar twee bakjes gesneden mango en ananas. Aangezien ik een fruitallergie is mijn keuze is zeer beperkt. Verder had ik als lunch een salade met tonijn of wat koude rijst met boontjes en kip. De eerste week had ik barstende koppijn: ontwenningsverschijnselen van de suikerverslaving.

Echter, toen kwam onze vakantie eraan. All-inclusieve in een zonnig land, aan het strand. Niet verkeerd. Maar als je van lekker eten houdt, is het alsof je de kat op het spek gaat binden. “Probeer gewoon te genieten, niet aan lijnen te denken. Het zou mooi zijn als je hetzelfde weegt als nu en probeert om niet aan te komen”, zei lieve Lieve. (zo heet ze hé, mijn voedselcoach). We noteerden op 28 maart samen de teller van de weegschaal, zij in haar computer; ik in mijn hoofd: one hundred and twenty-two (gelukkig speelden we geen Dart).

 

 

De maat is VOL

Voor degenen die mij kennen zal dit geen verrassing zijn. Erger nog, ze zullen het stiekem vast gedacht hebben en vriendinnen die om me geven, hebben het al lang eerlijk tegen me gezegd.

 

 

Elles, je moet er iets aan doen.
De cardioloog vertelde me twee jaar voorzichtig dat het beter zou zijn dat mijn gewicht wat naar beneden zou gaan (met ander woorden: u moet afvallen). Een jaar geleden kwam ze iets krachtiger met het advies dat bewegen in samenspel met advies van een diëtiste misschien zou helpen, ze schoof discreet twee visitekaartjes vooruit.

Tijdens de laatst controle constateerden we beiden dat het status quo was.  Mijn BMI bevond zich in fase rood: morbide. Alarmbellen.
Ik schrok maar de werkelijke motivatie kwam vanuit andere hoek. Goed voor jezelf zorgen is moeilijker dan voor een ander. Maar juist die ander, die gaf de genadeklap.

Een goede vriendin van me is ernstig ziek, zij zou hemel en aarde bewegen, alles op alles zetten om terug gezond te worden maar er is niks wat zij kan ondernemen. Ze heeft het niet zelf in de hand. Ik, daarentegen, had een waarschuwing gehad en had deze opzij geschoven. Ik moest me schamen.

Potverdikkeme, Jansen. Een schop onder je kont moet je krijgen. Dus de maat was vol. Letterlijk want mijn favoriete kledingmerk gaat niet verder dan IV. En dat heb ik nu. En mijn favoriete kledingwinkel in Essen gaat sluiten. Teken aan de wand? Ja. Wil ik in Essen kleding kunnen kopen moet ik dus een paar maatjes kleiner.

Ik maakte een afspraak bij de diëtiste. Haar naam is Lieve Snoecks. Ik ging gisteravond naar haar toe.

Haha, ik lag al direct dubbel (voor zover dat gaat met die vetrollen) want mijn schrijversfantasie sloeg natuurlijk al op hol.

Snoecks; ze had beet, deze big fish wilde bijten en zij zal niet meer loslaten. Ik zag het aan haar gezicht.
Lieve; oké ze is heel aardig.
Magerbeek 33: hoe toepasselijk. Het huisnummer is het aantal kilo’s dat moet verdwijnen.
Ze woonde in het laatste huis in een doodlopende straat, ook dat vond ik zeer symbolisch. Er is geen weg terug.

Ik gaf bij binnenkomst direct aan dat ik niet wilde lijnen. “Ik wil een ander eetpatroon, dat de rest van mijn leven goed vol te houden is. Inclusief wel eens wat lekkers.” En anderhalf uur later was ik om. Ik ben vandaag halfslachtig goed gestart. Ik kocht volkoren brood en rosbief. Geen suiker in mijn koffie. Jammer dat ik toch gekozen had om met mijn cabriootje naar de bakker te rijden, terwijl mijn fiets in de garage stond…

Ach, Rome is ook niet op één dag gebouwd. Maar het feit dat ik dit hier deel in een column wil toch wel zeggen dat het serieus is, beste mensen. Nu kan geen smoesjes meer verzinnen. Daar tegenover verwacht ik wel enige aanmoediging en schouderklopje van jullie. Ik hoop dat ik in de juiste maat kan komen en blijven.

 

 

 

Spaanse werken

Korte schrijfvakantie in Spanje en dag van het gedicht vraagt om een ode voor mijn vriendin en gastvrouw Petra

 

 

 

De Spaanse winterzon
verwarmt het balkon
Brandt
lichtjes op mijn hand
Vliegend over de toetsen
snel wat foutjes wegpoetsen
Woorden laat ontstaan
personen komen en gaan
terug scrollend naar het begin
Terwijl mijn vriendin
met strakke hand en haar penseel
de kleuren tot leven brengt als een geheel

Petronella Picasso en Vertelles
ieder hun verhaal, de een op doek
De ander in een boek
Meer hoeft het niet te zijn
Bedank lieverd, het was fijn

Ze heette Annabel, en kneden kon ze wel

fysio

Al een flinke tijd kamp ik met een hardnekkige en pijnlijke peesontsteking. Specifieker; de aanhechting van mijn achillespees aan mijn hielbot.
Op een gegeven moment kreeg ik echt een hele rare vervorming aan de achterzijde van mijn voet. Als zo’n kromme neus, maar dan aan mijn hiel. Ik liep ook steeds moeilijker.

In de zomer ging het nog, dan liep ik op redelijk elegante sandalen met een sleehakje en was de spanning eraf. Maar als ik ’s ochtends mijn blote voeten plat op het laminaat zette als ik mijn bed uitkwam, leek mijn pees volledig af te scheuren. Ik snapte wel dat het tentje dat mijn man opzette verdween als sneeuw voor de zon als hij mij als een oud wijfie onelegant de kamer uit zag strompelen.
Na een stedentrip, waar ik al de stok van mijn 77 jarige vriendin had mogen lenen, was de maat vol. Ik liet me niet langer afschepen bij de huisarts met een tubetje Flexigel, een potje ontstekingsremmers, ijs-package en nog meer trucjes die niet afdoende waren en al een half jaar te lang hadden geduurd. Het probleem had zich al verplaatst, mijn kuitspieren waren zo hard geworden dat ik niet meer normaal kon afrollen tijdens het lopen en begon steeds meer op een kapitein met houten poot te lijken. Röntgenfoto’s en een echo lieten al snel zien dat er een fikse ontsteking zat. “Dat zal wel zeer pijnlijk zijn mevrouw”, zei de radioloog toen hij het verdict uitsprak.

Na een bezoekje aan een orthopeed werd mijn pijnlijke voet in een brace gestopt en mocht ik naar de fysio voor elektroshockbehandeling. Dit zou de doorbloeding bevorderen en zorgen dat de ontsteking weg zou gaan.

Ze heette Annabel. Fris, jong en sportief. “De elektroshock is nog niet voor nu mevrouw”, zei ze. “We gaan eerst wat stretchen en masseren. Ik kreeg een brede elastieken band mee naar huis om te oefenen (eigenlijk om nog meer pijn te krijgen, maar het was voor het goede doel).
Vanavond zei ze dat ze het wat ging ‘los’ masseren.  Haar koele vingers kneedden behendig mijn pijnlijke achillespees. Ik wist uit eerdere ervaringen dat het even wat zeer zou doen maar al spoedig verlichting zou brengen….  Haar vinger bewogen zich naar mijn kuiten. “Oei, wat is dat hier? Dat is één blok beton. Daar moet ik een apparaat bij halen”, zei ze.
Een minuut later voelde ik de drilmachine over mijn pijnlijke kuiten bewegen. Zo jong en onschuldig was Annabel al lang niet meer. Als een ervaren stratenlegger ging ze met dat trilding over mijn gespannen onderbeen. Ik lag bedolven onder mijn handdoek. Mijn rappe tong veranderde in cement. “Het is klaar hoor”, klonk het vrolijk alsof ze gewoon was mensen te martelen. “Ik zal nog even de olie van je been schoonwrijven. Ruw ging ze met de handdoek over mijn goede, onbehandelde been.
Ik nam het haar niet kwalijk, zelf had is destijds ook last van zwangerschapsdementiem maar ik hoop toch wel dat ze weet wat ze doet 🙂

 

 

Een schitterende dag

zon-spiegelIedere ochtend zit ik drie kwartier in de auto en geniet ik van de invloeden van het weer en de seizoenen. Soms zie ik de zon opkomen in mijn binnenspiegel op de heenweg en weer ondergaan op de terugweg. Het bracht mij dit gedicht

 

 

 

Door de voorruit
trekt aan de horizon
de lichte nevel
langzaam op
als smeltende sneeuw
voor de opkomende zon
De fel oranje bal
weerkaatst
in het smalle glas
van mijn binnenspiegel
Een betoverende belofte
voor een schitterende
nieuwe dag

12 oktober 2016 ©Elles Jansen

Haar

vechten

Voor mijn dappere vriendin, Hou vol lieverd!

 

 

Haar

 

De warme douche
leek weldadig
Maar de stralen
straalden
gewelddadig
Toen haar haren
Samen met de shampoo
Haar hoofdhuid verlieten
Haar koud en
reddeloos
Achterlatend
In de douchebak

 vechten

2 oktober 2016

Hunkering

herfstzon

Als zweetdruppels
Langzaam dralend
kronkelen over mijn rug
en de mussen
half september
van de daken vallen
warmer dan warm
zinderend
zingt de zomer
haar laatste zwanenzang
terwijl verkleurde bladeren
als sneeuwvlokjes in de wind
dwarrelend het grasveld raken
dikke eiken hun vruchten braken
lonkend
naar het herfstseizoen
hunker ik nu al
naar de komende lentezon

Ongewone gewone mensen – de kerstmannenverzamelaar

kerstman

In mijn werk als freelance correspondent kom ik op vele plaatsen. Ik ontmoet allerlei soorten mensen, sommige zijn zo bijzonder dat ik hen wil optekenen in deze blog.
De Kerstmannenverzamelaar
Hij was ruim 43 jaar verantwoordelijk voor het groenonderhoud bij een psychiatrische instelling. Dit vond hij zo leuk dat hij zelfs na zijn pensioengerechtigde leeftijd nog twee jaar doorwerkte. Toen moest hij toch echt zijn snoeischaar in de wilgen hangen. Of toch niet?

Ik kwam bij hem thuis om een heel andere reden, hij danste samen met zijn levensgezellin al meer dan 25 jaar bij twee verschillende country line-dance clubs. In de tijd dat mevrouw koffie zette nam hij me mee naar de tuin. Dat deze niet anders dan een plaatje uit tijdschrift kon zijn, stond natuurlijk vast. Achter het vanuit de voortuin zo klein ogende huisje, school een prachtige achtertuin met keurig geknipte buxusheggen en in allerlei vormen gesnoeide andere boompjes waar ik, als leek, geen naam voor wist.

Over het smalle kronkelpad ging hij me voor naar zijn grootste passie (Stond die niet in de keuken koffie te maken?): de orchidee. Hij had een glazen kas waar ik een rondleiding in kreeg. Het was er warm en vochtig, al snel kon ik de namen van de verschillende orchideeën niet meer in mijn bloemige hersenen opslaan. Ik zag vooral veel groen, waar waren de prachtig gekleurde bloemen? Wellicht was het niet de juiste tijd.

Na deze wonderlijke wereld in een dorpse achtertuin gingen wij weer de woonkamer in. Ik klapte mijn notitieboekje open, denkend aan de woorden die ik voor mijn vertrek tegen mijn man had gezegd: “Een halfuurtje schat, dan ben ik terug want ik heb het grootste deel over de dansclub gisteravond tijdens de clubavond al gehoord en opgeschreven”. Ik vertrok om 19.30 uur en kwam pas om 23.00 uur terug thuis. Wat had mij dan zo lang nog van de straat gehouden?

Deze welbespraakte, bijzondere man had meer hobby’s dan orchideeën, zijn tuin en dansen: hij bezocht samen met zijn geliefde Fantasy Festivals om zijn toch al ruim vertegenwoordigde fantasie nog meer voeding te geven. Zijn vrouw liet me filmpjes en foto’s zien op haar telefoon. Van kerstvoorstellingen in de voortuin; van Halloweententoonstellingen op de oprit… Compleet met bewegende skeletten in doodskisten. Wat een creatieve man.

En als kers op de taart mocht ik ook nog zijn kersmannenverzameling aanschouwen. Meer dan 200 prachtige exemplaren stonden in vitrinekasten op een logeerkamertje. Ik was op slag verliefd op het Russische exemplaar.
Als ik nog langer was gebleven had ik daar vast mogen overnachten om te dromen van een witte kerst.

Eenmaal terug thuis kon ik niet in slaap komen, ik bleef maar denken aan mijn Russische man met de witte baard en twinkelende ogen. En aan zijn grote verzamelaar. Het was beslist een ongewone gewone man.

De Gesloten Deur

 

deur

Ruim 20 jaar was ik directiesecretaresse in een prachtig ziekenhuis. De deur op de foto gaf toegang tot de bestuurskamer. Na de verbouwing werd het de deur naar het kantoor van mijn geliefde baas, de directeur patiëntenzorg. Onlangs passeerde ik deze deur en kon niet anders dan een gedicht aan hem opdragen. In memoriam Willem van der Pompe

 

 

 

 

De Gesloten Deur

Mijn geliefde
diep gekoesterde
voor eeuwig
gesloten deur
Mijn hand streelt
jouw geharde bronzen schild
volgen de grillige contouren
die mijn hart
opnieuw beroeren
Het hout onder het harnas
van kleur
van deze bijzondere deur
hebben jouw geur
niet kunnen vangen
maar toch ruik ik je
alsof het gisteren was
Willem II sigaar
opgegaan in rook
vergaan tot as
Och Willem
Was je nog maar…

©Elles Jansen
02 juni 2016
in memoriam Willem van der Pompe
directeur patiëntenzorg Franciscus Ziekenhuis Roosendaal