Cover

Hanne loopt het stenen trapje af naar het strand. Het warme zand brandt onder haar blote voeten. Nog enkele meters en dan is ze op de lange houten steiger die de Middellandse Zee in loopt. Ze is hier al drie weken maar verwondert zich nog elke dag over de heldere azuurblauwe kleur van het water. Een school zilveren visjes schiet zigzag door het water. De voorste bepalen de richting en de rest volgt, net als bij een kudde schapen.
Aan het einde van de pier ziet ze hem staan. De waterdruppels glinsteren op zijn donkerbruine rug. De feloranje zwemshort accentueert zijn bronzen gespierde lichaam nog eens extra. Een warme tinteling trekt door haar lichaam. Mijn god, wat is ze verliefd.

Hij keert zich om, alsof hij haar voelde aankomen. Een brede lach siert zijn knappe gezicht. Hij komt naar haar toegelopen en kust haar zacht op haar lippen. Ze proeft het zout van de zee. Zouter dan de zee thuis.
“Je lag nog zo lekker te slapen dat ik je niet wilde wekken en alleen ben gaan snorkelen.”
“Niet erg schat. Vanmiddag heb ik weer duikles. Ik kon wel wat extra slaap gebruiken na vannacht.”
Ondeugend kijkt ze Ferred aan. Ze voelt zich een verliefde tiener, ze lijkt wel gek. Wat zal haar twintigjarige dochter hiervan vinden?
“Wat dacht je van een ontbijtje?”
Ferred pakt zijn handdoek van de reling en schiet in zijn teenslippers. Hij vlecht zijn vingers in die van Hanne en samen lopen ze terug naar het hotel.
“Even iets aantrekken,” zegt hij en met enkele vlotte stappen klimt hij het trapje op naar hun kamer.
Hanne wacht op het muurtje en kijkt naar de voorbijkomende gasten die richting het ronde gebouw lopen waar het ontbijt geserveerd wordt.

Ze denkt terug aan de eerste ontmoeting. Ze stond voor de receptie te wachten om in te checken. Er was een dubbele rij met gasten. Ze deden tegelijk een stap naar voren toen de receptioniste riep: “Next please.”
“Ladies first,” zei de man naast haar terwijl hij haar charmant toelachte. Ze vergat even waar ze was toen haar blik de zijne raakte. Wat een ogen, en die lange donkere wimpers. De receptioniste bracht haar terug in de werkelijkheid en blozend had ze zich verontschuldigd. Later bleek dat ze een kamer naast elkaar hadden gekregen. Was dit toeval of had de receptioniste een vooruitziende blik gehad?
Na een hernieuwde kennismaking op het balkon vroeg Ferred of ze zin had met hem te dineren.
“Samen eten is gezelliger dan alleen,” had hij nonchalant gezegd. Even later zaten ze tot diep in de nacht aan hun tafeltje met uitzicht over de zee.
Ze vertelde over haar leven, zonder in details te treden. Al vermeldde ze wel direct dat ze een volwassen dochter had en weduwe was. Hij vertelde dat hij gescheiden was, geen kinderen. Hij was van Turkse afkomst maar zijn moeder was Nederlandse. Omdat hij zo van het leven onder water hield had hij een duikvakantie geboekt in Egypte. Als eigen baas kon hij zo lang vrij nemen als hij wenste. Vanaf die avond waren ze onafscheidelijk. Ferred had haar overgehaald om duiklessen te nemen. Snorkelen is leuk had hij gezegd, maar duiken was het einde, het mooiste op aarde.
De eerste keer vond Hanna het maar eng. Ademen door dat masker en afhankelijk zijn van die zuurstoffles was benauwend maar als snel vergat ze haar angst door de prachtig weelde onder de waterspiegel. Een hele wereld op zichzelf. En zo rustgevend. Haar instructeur en tevens eigenaar van de duikschool, was een aardige en kalme man. Peter was een Nederlander en daardoor was er geen taalbarrière waardoor ze hem volkomen vertrouwde. Na de theorielessen mocht ze oefenen in het zwembad en enkele dagen geleden had ze de eerste duik in zee gemaakt. Het was werkelijk adembenemend. Ferred was trots op haar en kon niet wachten om samen met haar te gaan duiken. Maar eerst moest ze het duikbrevet halen. Daarvoor waren nog drie duiklessen in zee nodig.

Een paar koele handen bedekken haar ogen. Hanne schrikt even maar weet direct dat ze van Ferred zijn. Zijn kruidige, muskaatachtige aftershave heeft hem verraden.
Lachend staat ze op en hand in hand lopen ze naar het restaurant. Het ontbijtbuffet is, zoals gebruikelijk in een vijfsterrenhotel, overweldigend. Het is iedere keer weer een feestje om een keuze te maken en toch niet ongemerkt te veel te eten. Dat was de eerste dagen van hun verblijf wel anders, toen kreeg ze bijna geen hap door haar keel van verliefdheid.
Terwijl ze zitten te eten komt er een vrouw aanlopen met een grote hoed op en een zonnebril. Ze stapt welbewust recht op het tafeltje af waar Hanne en Ferred elkaar druiven voeren.
“Dus hier zit je vuile schoft.”
Ferred staat direct op en trekt de vrouw, voordat ze nog wat kon zeggen, aan haar arm mee het restaurant uit. Hanne blijft verbijsterd achter.
Na een tiental minuten komt Ferred terug. Zijn gezicht staat verbeten.
“Wie was dat?”
“Ach een oude vlam, niks om je druk over te maken. Ben je klaar met eten? Ik heb een verrassing voor je.” Ferred blijft naast haar stoel staan en er zit niks anders op dan overeind te komen en hem te volgen. Hij loopt naar de terrasuitgang en trekt Hanne gehaast achter zich aan.
“Niet zo snel Ferred, straks val ik nog.”
Ze probeerde hem bij te houden op haar sandaaltjes maar dat lukte niet zo best. Hanne kan niet helemaal volgen.
“Wat gaan we doen? Ik wil eerst nog even naar de kamer terug.”
“Sorry schat, maar daar is geen tijd voor.”
Met stevige passen beent Ferred door de tropische tuin. Dit keer is er geen tijd om de bijzondere palmen te bewonderen of stil te staan en de bedwelmende geur op te snuiven van de exotische bloemen.
Ze lopen voorbij de zwembaden en het kinderbad met de vele glijbanen waar het op dit moment van de vroege ochtend toch al behoorlijk druk is. Het fluitje van de badmeester klinkt schel en krachtig en met grote gebaren maakt hij de kinderen duidelijk dat ze moeten blijven zitten en niet gehurkt van de glijbaan af mogen.
Hanne kijkt verbaast als Ferred haar mee trekt naar het beauty- en relax centrum. Achter de balie staat een slanke vrouw van middelbare leeftijd, ze is zorgvuldig opgemaakt en heeft een witte broek aan met een roze polo met het logo van de salon erop geborduurd. Het ruikt er naar menthol en een andere kruidige geur die Hanne niet een twee drie thuis kan brengen.
“Hello, can I help you?” vraagt ze glimlachend.
“Ik heb een afspraak voor mijn verloofde om 10.30 uur, kamer nummer 230.”
De vrouw kijkt in de computer en knikt bevestigend.
Hanne kijkt Ferred vragend aan.
“Surprise schat, een complete behandeling. Je geen zorgen maken, je bent op tijd klaar voor je duikles.”
Ferred drukt een kus op haar lippen.
Er komt een jong meisje aangelopen, ze is geheel gesluierd en heeft een t-shirt met lange mouwen aan met daarover heen de roze bedrijfspolo. Eronder draagt ze een lange witte katoenen broek en witte Nike sportschoenen. Haar irissen zijn bijna net zo donker al haar pupillen en de zwarte kohllijn benadrukt de amandelvorm die zo typerend is voor de ogen van Egyptische vrouwen.
Ze stelt zich voor als Neneth en haar ogen lijken even op te lichten als ze Ferred aankijkt. Hierdoor lijkt het alsof ze hem al eerder heeft gezien. Maar dat zal wel verbeelding zijn denkt Hanne. Ze moet eens niet zo jaloers zijn. Het is logisch dat vrouwen naar haar knappe verloofde kijken. Heel even komt de twijfel de hoek om kijken. Ferred is 10 jaar jonger dan zij, wat ziet hij in haar?
“Geniet maar lekker schat,” zegt Ferred en hij verdwijnt.
Neneth staart hem na en draait dan bruusk haar hoofd om.
“Follow me,”en ze gebaart Hanne mee te komen en laat haar een kleedhokje in gaan.
“Cloth out and put that on,” zegt ze in gebroken Engels.
Aan het haakje hangt een badjas.
Hanne trekt haar zomerjurkje uit en besluit haar slipje aan te houden. Ze trekt de badjas aan en wacht op Neneth. Wat zal ze voor haar in petto hebben?
De deur aan de andere kant van het kleedhokje gaat open en Neneth loopt voor Hanne uit naar een houten sauna.
“Ten minutes” en ze helpt Hanne uit de badjas.
De sauna is leeg en Hanne gaat op het onderste bankje zitten. Pff, wat een warmte. Ze houdt niet zo van de droge warmte. Liever gaat ze in een stoomcabine. Ze sluit haar ogen en probeert langzaam in en uit te ademen. Ze voelt even een koele windvlaag en gluurt tussen haar wimpers door. Er is een andere vrouw binnengekomen die gelijk helemaal bovenin gaat zitten. Een ervaren saunaster, denkt Hanne. Net wanneer ze denkt het niet meer vol te houden gaat de deur opnieuw open en vraagt Neneth haar eruit te komen. Ze wordt naar een douche gebracht en schrikt als de koude stralen haar oververhitte lichaam met een schokeffect afkoelen.
Vervolgens gaan ze naar een kleine betegelde ruimte waar het stinkt naar rottende bladeren. Er staan twee behandelbanken, op één ervan wordt een vrouw ingesmeerd met een groenig soort modder. Hanne gaat liggen en ondergaat dezelfde behandeling. De warme modder voelt zwaar op haar lichaam maar ook verrassend goed. Als ze helemaal is ingesmeerd vertrekken beide gesluierde assistentes en klinkt er een rustgevende muziekje. Hanne dommelt in slaap en wordt wakker geschud door Neneth.
“Follow me please.”
Na het modderbad volgen nogmaal een saunasessie, een bezoekje aan een Turks stoombad en een ontspannen watermassage in een jacuzzi. Herboren kleedt Hanne zich zo’n twee uur later aan. Dan valt haar oog op een briefje: Don’t trust Ferred. Bad man. Alsof ze haar vingers brandt, laat Hanne het papiertje vallen. Totaal van de kaart snelt ze het beautycentrum uit en vlucht naar de hotelkamer.
Van Ferred is geen spoor te bekennen. Wat moet ze nu? Ze wil uitleg. Het rare gedrag van Ferred nadat de vrouw in het restaurant aan hun tafeltje was verschenen, komt opeens weer terug boven. Zijn dwingende en gehaaste gang naar het beautycentrum… De vreemde blik van Neneth. Ze wordt helemaal gek van het gissen. Na een uur ongeduldig geijsbeer door de hotelkamer, wachtend op Ferred die ook zijn telefoon niet beantwoordt, besluit ze toch maar naar de geplande duikles te gaan. Zonde van het geld om deze les te laten schieten, zo dicht bij het duikbrevet.
Op van de zenuwen verwisselt haar zomerjurkje voor een badpak. Ze schiet in haar slippers en grist de plunjezak mee. Snel loopt ze door de tuin naar de steiger waar de duikschool zich bevindt.

“Hoi Hanne, pak maar snel je uitrusting want we hebben niet veel tijd meer,” begroet Peter haar.
Het is lastig om zo’n rubberen duikpak snel aan te trekken. Gelukkig heeft dit pak korte mouwen en pijpen anders zou het nog langer duren, denkt Hanne. De instructeur helpt haar de zware gasfles om te hangen en ze controleert haar duikklok en de meters van de zuurstoffles. In haar gedachten gaat ze alle verplichte handelingen na. Duiken is een sport waarbij je je hoofd koel moet houden, ook boven water. Even kan ze de vragen over het briefje naar de achtergrond verdringen.
Ze flappert met de flippers de andere cursisten achterna en neemt plaats in de boot. De duikpakken maken het moeilijk om elkaar goed te herkennen.
Het lijkt alsof er een nieuw gezicht tussen zit maar Hanne schenkt er geen aandacht aan totdat ze aan de beurt is om over boord te gaan. Het blijkt dat haar vast duikmaatje Violet ziek is en dat deze vrouw haar buddy is.
“Hanne, dit is Neneth van het beautycentrum,” zegt Peter. “Ze valt in als we een buddy tekort komen.”
Neneth glimlacht en kijkt Hanne niet recht aan.
“Hello again,” zegt ze.
“Maak je geen zorgen, je bent in veilige handen,” zegt Peter.
“Neneth heeft al een duikbrevet.”
Hanne plaatst de duikbril over haar ogen en neus en neemt de snorkel in haar mond. Dan gaat ze op de rand van de boot zitten en laat zich achterover het water in vallen. Neneth plonst na haar in de zee. Opnieuw wordt Hanne verrast door de pracht onder water. Ze volgt Neneth steeds dieper en dieper naar beneden. Opeens duiken ze over de rand van het rif en even heeft ze hoogtevrees. Zo diep is het “ravijn” onder water. Een enorme zeeschildpad zwemt vlakbij en Hanne vergeet bijna te ademen van ontzag. Neneth maak het bekende oké-gebaar door een O te vormen met haar duim en wijsvinger. Hanne gebaart terug: alles in orde.
Ze zakken nog verder en de mooiste vissen passeren als in een film de revue. Opeens is Hanne Neneth kwijt. Ze kijkt verschrikt om zich heen.
Hoe kan dat nu? Hanne voelt lichte paniek opkomen maar maant zichzelf kalm te blijven. Ze kijkt op haar duikhorloge om te zien hoe diep ze is. Oei, behoorlijk diep. En haar zuurstof is al voor meer dan de helft op. Opeens voelt ze iets aan haar rug en voordat ze er erg in heeft is de koppeling met de zuurstoffles losgesneden. Een duiker schiet weg en Hanne raakt totaal in paniek. Uit alle macht trappelt ze naar boven. Ze voelt zich licht in haar hoofd en misselijk, de druk in haar longen neemt enorm toe. Vaag herinnert ze zich dat ze niet te snel naar boven mag gaan maar ze heeft geen tijd om te klimatiseren. Vechtend voor haar leven probeert ze naar het oppervlak te gaan. Ze verliest het bewustzijn.
De omstanders op de steiger zijn geschokt. Het levenloze lichaam van de duikster ligt op de houten steiger. Er wordt een laken over heen gelegd. Peter moet mee met de Egyptische autoriteiten. Hij begrijpt niet hoe dit heeft kunnen gebeuren en voelt zich enorm verantwoordelijk. De duikschool wordt verzegeld en hangende het onderzoek gesloten.

“Uw moeder ligt in een caisson, een dekompressor. Ze moet hier zeker 48 uur in blijven. Ga maar naar uw hotel. Ik bel als er iets wijzigt in de situatie.”
De arts geeft Suzanne een hand “Sterkte.”
Suzanne zakt terug op de stoel. Een politieagent komt aanlopen met een bekertje thee.
“Hier mevrouw, dit zal u goed doen.”
De agent neemt naast haar plaats en legt uit dat van de verloofde van haar moeder geen spoor te bekennen is maar dat Neneth een ervaren duikster is en haar dood verdachte omstandigheden heeft.
“Hoe goed kent u de verloofde van uw moeder?”
“Helemaal niet, ik wist niet eens dat ze verloofd was.”
Suzanne begint te huilen. Wat een toestand. Haar moeder vechtend voor haar leven, in een Egyptisch ziekenhuis. Verloofd zonder dat zij, haar enige dochter, hier iets van wist.
“De overleden vrouw is de stiefdochter van uw moeders verloofde,” vervolgt de agent.
“We hebben in haar kastje in het beautycentrum waar ze werkte een notitieboekje gevonden met namen van welgestelde alleenstaande vrouwen en data en namen van hotels in Egypte van het afgelopen jaar. Nader onderzoek wijst uit dat de verloofde van uw moeder het afgelopen jaar meer dan 6 keer met verschillende dames enkele weken in een hotel verbleef, steeds op kosten van de dame. Uw moeder is zijn zevende affaire.”
Suzanne drinkt met kleine slokjes de bittere thee op. Ze probeert te bevatten wat de agent vertelt heeft. Maar de zorgen om haar moeder en hoe ze hier uit komt zijn op dit moment het belangrijkste. Ze vraagt of de agent haar bij het hotel kan afzetten. Ze kan in de suite van haar moeder verblijven maar de agent vindt dat niet zo verstandig omdat Ferred hoofdverdachte is en ook een kamer in het hotel heeft waar al zijn spullen nog zijn. Suzanne zegt dat ze toch op de kamer van haar moeder wil verblijven omdat ze dan het gevoel heeft dichter bij haar te zijn. De agent stemt in maar regelt tegelijkertijd bewaking.
De volgende dag wordt er luid op de deur gebonkt. Suzanne schrikt op en trekt de peignoir van haar moeder aan voordat ze de deur slaperig opent. Het is dezelfde politieagent.
“Slecht nieuws mevrouw, we hebben het lichaam van Ferred gevonden. Hij had eveneens een duikpak aan en tijdstip van overlijden lijkt eerder te zijn dan dat van Neneth. Hij heeft geen water in zijn longen dus hij was al dood voordat hij in het water is geraakt”.
“En nu?” vraagt Suzanne.
“Nu is uw moeder verdachte,” zegt de agent.
Ontzet kijkt Suzanne de man aan?
“U bent gek geworden? Mijn moeder is slachtoffer”.
“Uw moeder heeft een motief, tenslotte is ze bedrogen,” voert de agent aan.
“Onmogelijk” antwoordt Suzanne. “Mijn moeder kan nog geen vlieg doodslaan.”
“En nu wil ik dat u vertrekt. Ik wil naar het ziekenhuis.”
Suzanne loopt naar de badkamer en laat de harde waterstralen over zich heen stromen. In wat voor nachtmerrie bevinden ze zich? Na het douchen voelt ze zich iets beter en ze bestelt via roomservice een ontbijt op de kamer. Daarna belt ze de receptie en laat een taxi komen die haar naar het ziekenhuis brengt.
De toestand van haar moeder is onveranderd. Ze is nog niet bij bewustzijn geweest. Ze kijkt door het ruitje van de cabine naar haar moeder door het glazen ruitje liggen. Het lijkt of ze slaapt. Haar gezicht is onnatuurlijk rood en haar lippen lijken wel gestift, zo knalrood.
Tegen de middag komt de agent vergezeld van een man gekleed in een duur uitziend Armanipak op haar afgelopen.
De man in pak stelt zichzelf voor. Hij is van de Turkse politie. Het schijnt dat Ferred in Turkije gezocht werd voor oplichtingspraktijken. Zijn ex-vrouw heeft een aanklacht ingediend nadat haar ex-man na diverse affaires zich van haar liet scheiden en ervandoor ging met haar vermogen.
De vrouw is al enkele maanden zoek. De Turkse politie heeft een opsporingsbevel voor geheel Europa uitgevaardigd en is samen met Interpoll een uitgebreid onderzoek gestart. Ferred had meerdere paspoorten en identiteiten, daardoor is hij het afgelopen jaar steeds iedereen te snel af geweest.
“Gelukkig heb ik ook goed nieuws”, zegt de Egyptische agent. “Uw moeder blijkt een alibi te hebben voor het tijdstip waarop Ferred is gestorven. Zij verbleef op dat moment in het Wellness centrum. De ware toedracht van de moorden zal een langdurig onderzoek vergen maar ze zouden niet zomaar opgeven”, verzekerden beide wetsdienaren haar.
Opgelucht haalt Suzanne adem. Dat probleem is van de baan. Dan komt de arts aangelopen. Als Suzanne zijn gezicht ziet weet ze al wat hij komt zeggen. Alleen is het geen wondere wereld waarin ze zich bevindt maar een ware nachtmerrie.

Een week later staat ze op de steiger. Peter helpt haar aan boord van zijn boot. Ze heeft de urn stevig in haar arm geklemd.
Peter had haar het duikdagboek laten lezen van haar moeder. Ze was bevangen door de enorme passie en fascinatie die haar moeder beschreef voor de onderwaterwereld. Uit alles straalde het geluk dat deze nieuwe wereld haar moeder, die zoveel doorstaan had in haar leven, deze laatste weken van haar leven had geschonken. Daarom kon ze niet anders dan de as van haar moeder uit te strooien in deze prachtige heldere azuurblauwe zee. Ook al had die zee haar moeder ontnomen, haar liefde voor haar was zo sterk dat ze haar moeder kon teruggeven. Haar eigen koraal vormend op de bodem van de middellandse zee.

©Elles Jansen